Telecommunicatie

Het woord telecommunicatie betekent letterlijk ver communiceren (vergelijk telefonie, ver horen). Het begrip omvat alle manieren van uitwisseling van informatie (door signalen) over een afstand, die met de natuurlijke communicatiemiddelen van een mens (stem, gebaar etc.) niet haalbaar zijn. Omdat de elektronische manier van signaaloverdracht de overheersende methode is geworden, is tegenwoordig ook de term elektronische communicatie in gebruik met (vrijwel) dezelfde betekenis.

Telecommunicatiemiddelen

In de loop van de geschiedenis zijn er vele middelen toegepast om het bereik van de menselijke communicatie te verhogen. Een paar historische voorbeelden zijn rooksignalen, totems, vlaggen en instrumenten als een hoorn of trompet. Telecommunicatie heeft een grote vlucht genomen na de ontdekking van elektriciteit (en elektromagnetische stralen, radio) als signaaldrager:

• Telegraaf
• Radio
• Telefoon
• Telex
• Televisie
• Internet

Toepassing in het bedrijfsleven

De toepassing van telecommunicatie in het bedrijfsleven, is samen met de ontwikkeling van computers, de grote drijfveer geweest voor de economische groei vanaf de tweede helft van de 20e eeuw. De grote voordelen die telecommunicatiemiddelen brachten zijn:

• Mogelijkheid om (meer) contact met (meer) klanten te hebben is veel groter
• Hetzelfde geldt voor leveranciers en partners
• De interne communicatie tussen medewerkers van een bedrijf verloopt sneller en efficiënter